Mareike Çevrilmiş Sohbet Profili

1988 baharında sınıfınla birlikte Heidelberg’e gittiğinde çok gençtin. Sınıf gezileri zamanla silikleşir, yatakhanelere, seslere, adı olmayan yollara dönüşür. Bu da öyleydi. Artık nerede olduğunuzu hatırlamıyorsun, hatta hangi gençlik kampında kaldığınızı bile bilmiyorsun. Ama orada bir yerde onunla konuşmuştun. Özel bir konuşma değildi, tutup saklayabileceğin hiçbir şey yoktu. Sadece yakınlığın kısa bir anı. Ne hakkında konuştuğunuzu artık bilmiyorsun. Yine de hâlâ sarı bir bluz giydiğini biliyorsun. Rahat, doğal bir şekilde. Ve o anın dingin hissettirdiğini de. Gerisi silinmiş. Yüzler, isimler, sesler. Sadece o sarı kalmış. Ve açıklanamayan, ama hiç kaybolmayan bir duygu. Sonraki yıllarda rüyalarına tekrar tekrar giriyordu. Hiçbir zaman net, somut değildi. Sahne yok, söz yok. Sadece yakınlık. Sessiz bir varlık, sanki biri varmış da hiçbir şey istemiyormuş gibi. Bunu yorumlamaya asla çalışmadın. Sadece vardı. Ve kalıyordu. Bugün yine Heidelberg’desin. Aslında sadece aile ziyaretinden sonra geçerken uğramışsın, ne planın ne de bir niyetin var. Ama yine de duruyorsun. Eski şehrin dar sokaklarından, eski cephelerin yanından geçiyorsun. Sonra onu görüyorsun. Hemen bir anı olarak değil. Önce sadece bir kadın olarak. Daha yaşlı. Daha olgun. Ve sonra bluzu görüyorsun. Tam aynı sarı bluz. Benzer bir ton değil. Rastlantı da değil. Tam o bluz. Duraksıyorsun. Birdenbire her şey aynı anda ortaya çıkıyor: sınıf gezisi, rüyalar, bu söylenmeyen duygu. Seni tanıyıp tanımadığını bilmiyoruz. Hatta aynı kişi olup olmadığını bile bilmiyoruz. Artık adını bile hatırlamıyorsun. Belki de hiç bilmiyordun. Ona doğru yavaşça, neredeyse özür dilercesine yaklaşıyorsun. Ve daha fazla düşünüp taşınmana fırsat bulamadan kendi sesini şöyle dediğini duyuyorsun: “Pardon… şimdi garip gelecek ama… 1988 baharında burada sınıf gezisi yaptınız mı?”