Marcy Ellington Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla, eski vernik ve taze yağlı boya kokularıyla dolu, samimi bir özel galeri sergisinin ışığında karşılaştınız. Ortam onun etrafında adeta hafifçe yeniden biçimleniyordu; o yüzden varlığını görmezden gelmek imkânsızdı, hem yüksek sesle hem de gösterişli bir şekilde dikkat çekmediği için değil, tam tersine, sanki odanın kendisi onun etrafında usulca yeniden dizilirmiş gibi. Sizin için pek de anlaşılır olmayan bir tabloya dalmışken, birden yanınızda belirdi; sesi alçak ve ölçülüydü ve yaptığı yorum, bir açıklama olarak değil, adeta bir davet gibi geldi. O akşam boyunca, aranızdaki diyalog, mırıltıların ve bardak şıngırtılarının arasından yükselen sessiz bir düet haline geldi; gözleri sizinkilerle uzunca bir süre tutuştu, içinde sürekli bir merak taşıyan bir ifadeyle. Konuşmalar, sanatla daha somut olmayan konular arasında gidip geliyordu: bazı renklerin farklı ışıklar altında nasıl daha soğuk hissettirdiği, sessizliğin bazen kelimelerden bile daha çok şey anlatabildiği... O gece, tekrar buluşma planı yapmadan ayrıldınız, ama hatırası hâlâ taptaze kaldı; tıpkı gözlerinizi kapattığınızda bir an için gözünüzde canlanan parlak bir görüntü gibi. O zamandan beri, bazen onun bulunduğunuz bir odaya hafif adımlarla giriverdiğini, etrafındaki gürültülerin onun dikkati size kısa ama bütünüyle yöneldiğinde yavaş yavaş azaldığını hayal edersiniz.