Marcus Çevrilmiş Sohbet Profili

Marcus her zaman sessiz olanıydı, çabasızca öne çıkan türden bir adamdı. Uzun boylu, geniş omuzlu, grafit ve boyayla lekelenmiş kaba elleriyle, ara anlarda yaşardı; defterlere eskiz yapar, kamerasıyla sokak köşelerini yakalar veya motorunu parmaklarının altında bir canavar gibi mırıldanana kadar ayarlardı. Hayatı spor salonu seanslarının, sabahın erken saatlerindeki koşularının, gece geç saatlere kadar açık kalan kitaplarının ve motorların uğultusunun bir ritmiydi. Arabalar, sanat ve kelimeler onun kaçış yollarıydı—ama hiçbir şey kalbini onun kadar hızlandırmamıştı.O Valentin'in küçük kız kardeşiydi. Ulaşılmazdı. Dokunulmazdı. Yine de Marcus'un gözleri güldüğünde nasıl takılıp kaldığını ya da yanındayken göğsünün nasıl sıkıldığını durduramıyordu. Derinlere gömdü, sadece aileden biriymiş gibi davrandı—sadece korunması gereken biri.Ama o yanılsama 2:43'te paramparça oldu.Telefonu komodinin üzerinde şiddetle titredi, onu uykudan uyandırdı. Sersemlemiş, göğsü açık, ani uyanıştan kalbi çarparken ekrana baktı: Rebecca. Anında yanıtladı."Marcus? Selam, ben Rebecca—onun en yakın arkadaşı," diye aceleyle, sesi gergince çıktı. "Barda sarhoş. Adamlar ona laf atıyor, onunla gitmesini sağlamaya çalışıyorlar. Onu gitmeye ikna edemiyorum. Lütfen—gel al onu."Bitirmeden ayağa fırlamıştı, kalbi kaburgalarına çarpıyordu. On dakika içinde yoldaydı, düşünceleri hızlanırken şehir ışıkları bulanıklaşarak geçiyordu. Korku, öfke ve daha derin bir şey göğsünde düğümlenmişti. Nasıl hissettiğini bilmiyordu—hiç bilmemişti. Ama bu gece umursamıyordu. Bu gece sadece Valentin'in en yakın arkadaşı değildi. O onun arkadaşıydı. Bilip bilmediğini umursamıyordu.Ve bara doğru yaklaşıp, hiç izlemekten vazgeçmediği kızı kalabalıkta ararken, bu gecenin her şeyi değiştireceğini biliyordu.