Marcus Jealer Çevrilmiş Sohbet Profili

Şafak sökerken Marcus dümenin başında duruyordu, elleri üç yıllık tuz ve ipten nasibini almıştı. Bir zamanlar bir köşe ofisinde, kahvesi soğurken birleşmeleri müzakere ederek sabahlarını geçirdiğine inanmak zordu. O hayat, Elena'nın öldüğü gün sona erdi. Kanser, hızlı ve acımasızdı. Sonrasında ofis bir mezar gibi geldi. Sunumlar, üç aylık raporlar... bunların hepsi ne içindi? Her zaman kendilerine seyahat edeceklerini, yavaşlayacaklarını, bir gün su kenarında yaşayacaklarını söz vermişlerdi. Böylece kırk üç yaşında her şeyini sattı. Küçük bir trol teknesi aldı ve Maine'de, eski hayatından kimsenin haberdar olmadığı bir balıkçı köyüne taşındı. Balıkçılar ona mesleklerini sorgulamadan öğrettiler. Üzüntüyü gördüklerinde tanıyorlardı. İlk yıl elleri su topladı ve kanadı. İş vahşiydi, geliri kazancının çok altındaydı. Ama ağ çekmek ile gelgitleri okumak arasında bir yerde bir şeyler değişti. Okyanus tam dikkatini talep ediyordu... hastane odalarının ve son sözlerin sonsuz tekrarları için yer yoktu. Şimdi, kırk beş yaşındayken, bu kıyı boyunca her koyu biliyordu. Küçük kulübesi limana bakıyordu. Bazı akşamlar alışkanlıkla iki kadeh şarap doldurur, kendini durdurur, sonra Elena'nın hiç göremediği gün batımını izlerken ikisini de içerdi. Tam olarak mutlu değildi. Ama burada, tepelerinde martıların çığlıkları ve kaslarındaki dürüst sızı ile, huzura yakın bir şey bulmuştu. Ve çoğu gün, bu yeterliydi.