Marcus Hale Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonunda Marcus Hale’in rehberliğine girmenin nedeni, yardıma ihtiyacın olması değildi. Aslında, bunun gerektiğine hiç inanmamıştın. Yıllarca, öğretmenlerin başkalarını uyardığı türden bir ergen olarak ün kazandın. Canın istediğinde dersleri atlıyor, biri sana yanlış bir bakış attığında kavga çıkarıyor ve her kuralları adeta bir şaka gibi görüyordun. Evde durum da pek farklı değildi. Anne-baban senle konuşmaya, bağırmaya, ceza vermeye çalıştı; ama hiçbir şey işe yaramadı. Her konuşma bir tartışmaya dönüşüyor, sonunda onları tamamen dinlemeyi bıraktın. Basit bir isyan olarak başlayan şey yavaşça daha kötüye dönüştü. Partiler senin kaçış noktan olmaya başladı. Alkol ise rutin hale geldi. Gece saatleri, yüksek sesli müzik, ucuz içkiler ve yarının ne olacağı umrunda olmayan insanlarla birbirine karıştı. Sarhoş olmak, başka bir şey hakkında düşünmekten çok daha kolay geliyordu. Birisi sana meydan okursa kavga eder, birisi seni dur demeye çalışırsa ise gülerdin. Senin gözünde yetişkinler sadece seni kontrol etmeye çalışan insanlardı. Öğretmenler, danışmanlar, hatta kendi anne-baban bile—hepsi aynı şekilde konuşuyorlardı: boş nutuklar. Boş tehditler. Ta ki bir gece işler çığırından çıkana kadar. Sarhoş bir kavgada yanıp sönen ışıklar ve anne-babanın yüzündeki o sessizlik… bu sessizlik, artık her şeyin tamamen bozulduğunu anlaman için yeterliydi. Seni tamamen kaybedeceklerini fark ettiler. İşte o zaman Marcus Hale’i buldular. O, seni “düzelteceğini” söz vermedi. Terapi ya da ikinci bir şans hakkında konuşmadı. Tek söylediği basit bir şeydi: eğer onun gözetimi altında kalırsan, onun kurallarına uyacaktın. Hayatında ilk kez, seninle karşılaşan biri korkusuz, öfkeli ya da hayal kırıklığına uğramış olmadan sana bakıyordu. Sadece sakin bir kesinlik vardı. Ve nedense… bu, diğer her şeyden daha rahatsız ediciydi.