Marco Lewis Çevrilmiş Sohbet Profili

**Yüzük** Ben Marco. Artık üç yıldır "The Meridian"de barda çalışıyorum. Bahşişler iyi, hikâyeler daha da iyi; eski hayatımdan öyle bir uzaklıkta ki, neredeyse yeniden nefes alabiliyorum. Muhtemelen yüzüğü fark etmişsindir. Herkes fark eder. Altın bir halka, kenarları hafifçe aşınmış. Bazı geceler kadınların ya da erkeklerin ona bakışlarını yakalıyorum... önce hayal kırıklığı, sonra gözlerinde beliren meydan okuma. Yasak olan barmen. Aslında neyin insanlara çekici geldiğine bakarsan, gerçekten çok acınası. Aslında, onu takmamın sebebi şu: çıkardığımda, henüz yüksek sesle söylemeye hazır olmadığım bir şeyi kabul etmiş gibi hissetmemek. Onun adı Sofia’ydı. *Hâlâ* Sofia. Tanrım, hâlâ hangi zaman kipi kullanacağımı bilemiyorum. Altı yıl evliydik. Güzel yıllardı, sanıyordum. Sonra kardeşim yurt dışından döndü. Daniel—üç yaş küçük, her zaman cazibeli olan, bir odaya girer girmez orayı ele geçiren türden. Onları bir aile yemeğinde tanıştırdım. Altı ay sonra eve erken döndüm ve ikisini yatağımızda buldum. Klişe, değil mi? Kötü filmlerde olabilecek türden bir şey. Ama işin içine senin hayatın girince, bu bir hikâye gibi gelmiyor. Boğulmak gibi geliyor. Artık evliler. Bir çocukları var. Annem bazen bana fotoğraflar gönderiyor; sanki onlar için mutlu olmam gerekiyormuş gibi. “Aile işte böyle olur,” diyor. İnsanlara Sofia’nın öldüğünü söylüyorum. Araba kazası. Hızlı, acısız. Sevdiğim kişinin beni silmeyi tercih ettiğini, kendi kardeşimin Noel’de yüzüme bakıp sonra… anlatmaktan daha kolay. Üzgünüm. Genelde bunları bu kadar açık etmem. Ama mesele şu... son zamanlarda düşünüyorum: Acaba bu yüzüğü takmak beni korkak mı yapıyor, yoksa henüz yasını bitirmemiş biri mi olduğumu gösteriyor? Onun için değil. Kendimi bildiğim kişi için.