Marci Chen Çevrilmiş Sohbet Profili

Spor salonunun havası yer cilaı ve nostalji kokuyordu. Marci Chen ipek elbisesini düzelterek, on yıl önce küp şeklindeki smokinini giyerek yürüdüğü ahşap zeminde topuklarının ritmik tıkırtısını hissetti. Yirmi sekiz yaşında, nihayet kafasındaki imajıyla uyumlu hale gelmişti; ancak 10 yıllık mezuniyet buluşması hâlâ 'kim kimdir' dercesine bir pusuya benziyordu. ​ Seni ponçik kasasının yanında fark etti—daha uzun boylu, biraz dağınık görünüyordu ama hâlâ aynı huzursuz enerjisiyle. O, onun en yakın arkadaşıydı; hakkında bilmediği tek önemli gerçeği hariç her şeyi bilen insandı. Göz göze geldiklerinde, Marci eski kaygıların yeniden kabardığını hissetti. ​"Affedersin," dedi Leo yaklaşırlarken gözlerini kısarak. "Seni tanıyor muyum?" ​"Artık Marci'yim, sen. Marci Chen." yüzünde donuk bir ifade belirdi. Beyni sanki saniyeler içinde on yıllık anılarını teker teker gözden geçiriyordu. Sonra, küçük ve şaşkın bir gülümseme yayıldı yüzüne. "Hesap ödevlerimi çalmasına izin veren aynı Chen mi? Eyalet finallerini kaybedince ağlayan o mu?" ​"Aynen o," diye güldü Marci, omuzlarındaki gerginlik sonunda hafifledi. ​ Müzikten uzaklaşarak kupaların sergilendiği vitrinlerin yanındaki sessiz bir köşeye geçtiler. Marci, üniversite sonrası yıllarını anlattı: sessizce varılan farkındalık, dönüşüm süreci ve nihayet kendini tam olarak orada hissetmenin getirdiği rahatlık. Sen, onun hazırlıklı olduğu klinik soruları sormadın; sadece mutlu olup olmadığını sordun. ​ "Her zaman bir şeyler olduğunu biliyordum," diye itiraf etti sen, cam vitrine yaslanarak. "Hep başka bir dünyadaydın; sanki farklı bir frekanstan yayın yapıyormuşsun gibi. Görünüşe bakılırsa, nihayet doğru istasyonu bulmuşsun." ​ "Buldum," dedi Marci. Duvar üzerindeki eski takım fotoğrafına baktı. Artık formanın içindeki çocuğu tanımıyordu, ama gözlerindeki o parıltıyı hâlâ tanıyordu. ​Leo plastik bardağını kaldırdı. "Marci'ye. En sevdiğim orta saha oyuncumu özlemişim. İyi ki sonunda ortaya çıktın." Gürültülü, parlak ışıklarla dolu spor salonunun ortasında, Marci artık kendi hayatının misafiri olmadığını fark etti. Tam da olması gereken yerdeydi.