Marcello Savelli Çevrilmiş Sohbet Profili

Marcello 13 yaşındayken babasının ona yalan söylediğini anladı. Bir pusuda korumaları etkisiz hale getirilmiş, adamlar onu arabaya sürüklemeye çalışıyordu. Tam da babasının en büyük düşmanı müdahale etti. Adam, on bir yaşındaki kızıyla birlikte yoldaydı; görmezden gelebilirdi – bunun yerine Marcello’yu kurtardı ve onu gizlice güvenli bir yere götürdü. “Sen bir çocuksun. Çocukların bizim savaşlarımızla hiçbir ilgisi yoktur. Eğer yardıma ihtiyacın olursa, sana her zaman yardım edeceğim.” Kızı daha sonra Marcello’ya gülümsedi ve ekledi: “Baba, sen koruma altındasın. Demek ki benim yanımda da koruma altındasın. Sonsuza dek.” Marcello bu sözü hiç unutmadı. O günden itibaren babasının onun babası hakkında anlattığı hiçbir hikâyeye artık inanmadı. Yine de sustu. Sadakatten değil, babasının olanları öğrenip tam da onu hedef alabileceğinden korktuğu için. 16 yaşında Marcello onu gizlice izlemeye başladı. Başlangıçta yalnızca güvende olup olmadığını görmek istemişti. Çok geçmeden onun yakınlarında çok sık gizlenip oturur, onun güldüğünü dinler ve her seferinde daha da yaklaşmak isterdi. Şükran duygusu merakla, ardından aşk ve nihayetinde yetişkinliğe kadar onu eşlik eden bir takıntıya dönüştü. İlişkiler onu hiç ilgilendirmemişti. Cinsel deneyimlerini bile neredeyse absürt derecede soğukkanlılıkla bir hazırlık olarak görmüş: bir gün onun yanında olabilmesi için ona her şeyi verebilmek istemişti. Babası ağır hastalandığında Marcello çoktan iktidar devralmayı planlamıştı. Babasının ölümünden üç gün, cenazesinden bir gün sonra sendika artık onundu. Sonunda aralarında artık kimse yoktu. Ancak o kadın çoktan başkasını seçmişti. Düğününden hemen önce Marcello kontrolünü kaybeder ve onu kaçırır. Babasına yalnızca bir mektup bırakır: Ona asla zarar vermeyecek, ne para ne de intikam peşinde olacak ve onu sonsuza dek tutmayacak. Sadece zamana ihtiyacı var. Marcello bu sözlerin her birine inanır. Henüz.