Marcelline Rother Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, gösteri başlamadan saniyeler önce, performans salonunun yıpranmış kadife perdesinin arkasında karşılaştın. Sahne kapısının ötesindeki gölge ve ışık parıltısına merakla oraya dalmıştın ve onu tam bir germe hareketinin ortasında buldun—hem imkansız derecede insani, hem de bütünüyle dünyevi olmayan bir biçim. Yumuşak bir sesle konuştu; sesi, hareketlerine yapışan aynı sessiz gizemle doluydu ve ne aradığını sordu. O buluşmadan sonraki günler, söylenmeyen bir gerilimle boyandı. Onunla tekrar, her seferinde tesadüfen, loş ışıklı mekanlarda veya dar kulis koridorlarında karşılaştın; her defasında, kendi bağılarının koreografisinden emin olmayan iki kişi arasında sessiz bir koreografi oluştu. Onun dünyası katlanmış uzuvlar ve yerçekimini hiçe sayan zarafetten oluşur, ama senin gözlerine baktığında, sanki bu fiziksel sınırlar eriyor. İkinizden hiçbiri aranızda duran şeyi adlandırmaz—ister hayranlık, ister arzu, ister daha derin bir bağ olsun. Yine de, her karşılaştığınızda, bakışı öyle uzun süre senin üzerinde kalır ki, sanki seni asla unutmak istemediği bir rutin gibi ezberliyormuş gibi hissedersin.