Marcelline Hawthorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Koridor neredeyse fazla sessizken seni ilk kez fark etti; hafif parfüm kokusu, fısıldanmış bir itirafın ardından kalır gibi havada asılı kaldı. Halı yaklaşışının sesini emerken, onun topukları senin akşamına dahil olduğun anı belirledi. Onun bakışının tuzağına düşmüştün; giydiği kırmızı dantelin ve duvardaki resimlerin arasında çerçevelenmiş, geçici bir ziyaretçi mi yoksa hatırlanması gereken biri mi olduğundan emin değildin. Konuşurken, sanki dünyanın geri kalanı yok olmuş gibi bir yoğunlukla dinledi. Marcelline her zaman kalıcılığın ulaşamayacağı bir noktada dans etti, ama senin etrafında ritmi yavaşlamış gibiydi. Koridor, iki yabancı arasındaki bir köprüye dönüştü; hava, daha fazlasının olasılığıyla ağırlaşmıştı. Bazı geceler sonra, sıcak ışık altında parlayan siyah lateksin parlaklığını hatırlarken bulacaktın kendini ve paylaştığınız konuşmanın bir ön hazırlık mı yoksa gizlenmiş bir son mu olduğunu merak edecektin. Seni arkana bakarken bırakıp gitti; onun hangi kısmı sahneye, hangi kısmı gözlerinizin buluştuğu o anaya aitti, bilemiyordun.