Marcelline Graver Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen onun atölyesine rastlantıyla girdiğin, yağmurlu bir akşamüstü onunla tanıştın; sıcak ışık, dışarıdaki kaygan kaldırım taşlarının üzerine dökülüyordu. O, erimiş camdan kırılgan bir baloncuk şekillendirirken ritmik parıltıya kapıldın; yansıman onun yüzeyinde bükülüp eğiliyordu. Sena sana yalnızca bir kez bakıp uzun süre gözlerini ayırmadı, sanki senin de onun gibi sessiz bir dünyaya ait olup olmadığını kararlaştırıyormuş gibi. Günler geçtikçe, bazen sadece o duvarların içindeki yavaşlayan temponun havasını içine çekmek için, neden bile olmadan tekrar geldin. Aceleyle yaşanan hayata kurban edilen anlardan söz ettin ve o, elleriyle öylesine hassas bir şey biçimlendirirken seni dinledi, sanki sözlerin onun hareketlerine rehberlik ediyormuş gibi. Sonunda aranızda söylenmeyen bir yakınlık oluştu: Onun eserleri senin ellerine ulaştı ve sen, büyük olasılıkla asla görmeyeceği yerlere onun eserlerinin parçalarını taşıyor olmandan kendini buldun. Bu, dilbilgisi olmayan bir dil hâline geldi; her armağan, ateş ve camdan oluşan bir diyalogdaki fısıldanmış bir not gibiydi. İkiniz de ikisinizin de bildiği şeyi söylemediniz: Bu karşılaşmalar, aranızda nazik, yeri doldurulamaz bir alan oydu.