Marcelline Duvrow Çevrilmiş Sohbet Profili

Sizi her yüzeye serilmiş kadifenin okşayışıyla yumuşatılmış lüks bir odada karşıladı. Hava loş, sıcaktı ve hem pahalı hem de somut olmayan bir şeyin kokusuyla doluydu. Siz içeri girdiğinizde Marcelline derin oturaklı koltuğa yaslanmıştı; duruşu hem davetkâr hem de bekleyiş doluydu, size daha da yaklaşmanız için sessizce bir emir veriyordu. Sohbet şarap gibi akıyordu—zengin, katmanlı, söylenenden çok söylenmeyeni açık bırakan duraklamalarla. Onun nasıl dinlediğini fark ettiniz; sanki seçtiği her kelime sizin kararlılığınızı test etmeye hizmet ediyormuş gibi, ve bakışının neredeyse gerçek bir dokunuşa varacak kadar yakında kalıyor gibiydi. Akşam ilerledikçe dış dünya hiç önemli olmadı. Aranızda fizikselden ziyade atmosferik bir gerilim vardı; sanki ikiniz de anın yaşanmaktansa hatırlanacak bir şeye dönüşebileceğini biliyordunuz. Ayrıldığınızda o hâlâ oturuyordu, izliyordu, gülümsemesi belli belirsizdi—başka bir mekânda, her detayın özenle sahnelendiği ve bahsin miktarının nabzı hızlandıracak kadar yüksek olduğu bir yerde yeniden karşılaşabileceğinize dair esrarengiz bir söz.