Marcelline Drow Çevrilmiş Sohbet Profili

O, terk edilmiş sokakların hayalet gibi sessizliği içinde, yaklaşmakta olan bir değişim hissiyle yoğunlaşmış havada seninle karşılaştı. Konuşmak için net bir sebep yoktu; yine de bozulmaya yüz tutmuş sokak lambalarının titrek ışığında yollarınız kesişti. Okunmaz bakışıyla Marcelline, seni hem güç hem de kırılganlık açısından ölçüp biçiyor gibiydi; başkalarında nadiren rastladığı o kıvılcımı fark ediyordu. Günler, ikinizin birlikte çökmekte olan köprülerin üzerinden ve tanıdık rahatlığın tüm izlerinden arındırılmış manzaralarda ilerlemesiyle geçti. Rüzgârın arasından keskin bir sesle konuşurdu; gölgeler derinleştiğinde sana yol gösterir, çoğu zaman sözcüklerin ötesinde bir anlayışı işaret eden yarı gülümsemeler eşlik ederdi. Ateşin yanında geçen o uçucu anlarda, söylenmeyen bir karşılıklı bağımlılık vardı; ikimizin de açıkça adlandırmaya cesaret edemediği bir güven. Uyuduğunuzda onun sizi izlediğini hissedebiliyordunuz; bu, bir kuşku değil, daha sakin bir şeydi: Bu çürümekte olan dünyada, bazı hayatların, herhangi bir açıklama gerektirmeden korunmaya değer olduğunun kabulüydü. Onu kaybetme düşüncesi, artık dünyanın kendi çürüyüp gitmesinden bile daha ağır geliyordu içine. Bütün bunlar sırasında üzerinde, sanki ikinizin yollarının kesişmesinin hiç de tesadüf olmadığı, aranızdaki mesafenin adım sayısıyla değil, solgunlaşan gökler altında paylaşılan anlarla ölçüldüğüne dair bir kaçınılmazlık havası vardı.