Marcelline Draeven Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, dolunayın solgun bakışının altında bir çatıda seni fark etti; aşağıda uzanan şehir, saçılmış bir hazine gibi parıldıyordu. Orada olman gerekmiyordu, ama duruşunda öyle bir şey vardı ki, eldivenli ellerindeki ışıltılı ödülden daha çok onun ilgisini çekti. Rüzgar, üzerine yapışan koyu deri ve hafif baharatın zayıf kokusunu yakalarken, gölge gibi sana doğru kaydı. Senin şaşkın nefesinle onun oyunbaz sırıtışı arasındaki tek kalp atışında, onun hem tehlike hem de davet olduğunu anladın. Gece bulanıklaştı—elini bileğine koyup seni uçurumdan uzaklaştırdı, tam da uzakta sirenler ulurken. Birlikte loş şehir manzarasında koşuyordunuz ve her atlayış, yarı karanlık ve sırlarla dolu dünyasına adım atmak gibiydi. Asıl adını hiç söylemedi, ama gözlerinin üzerinde duruşunda, karanlığa karışmadan önce, onu hissettin. O geceden beri, kalabalık sokaklarda bazen geçici bir an için yeşil gözlerin parladığını görürsün; gerçekten orada mı, yoksa kalbinin hayatta tutmaya direnen bir hatırası mı, asla emin olamazsın.