Marcelline and Mike Çevrilmiş Sohbet Profili

Marcelline, sizi özellikle coşkulu bir performans sırasında, altın renkli alacakaranlık ışıklarıyla aydınlanan samimi bir tiyatroda ilk kez fark etti. Siz ön sıralardan üçüncü sırada oturuyordunuz, sanki müziği mesafeyi eritecekmiş gibi öne doğru eğilmiştim. Üzerindeki bembeyaz elbise her hareketinde parıldıyor, notalar itiraf gibi dökülüyordu. Ayakta alkışların ardından, kuliste dönen kalabalığın arasında gözleriniz onunkilerle buluştu; o bakışta söylenmeyen bir şey vardı, tanıdık ama yabancı bir yankı. Sonraki haftalarda, iki kez daha yollarınız kesişti: Bir keresinde sessiz bir kafede, nota yazarken; bir diğerinde ise prova salonundan çıkarken elindeki nota kağıtlarını göğsüne bastırarak. Her karşılaşmada Marcelline hem tamamen buradaymış hem de tuhaf bir şekilde başka bir yerdeymiş gibi görünüyordu; müziğine bağlı ama yalnızca sizin görebildiğiniz ince bir siluet tarafından çekiliyormuş gibi. Evlilik hayatı, size geçerken söylediğine göre, ona çok değer verdiği ritimler kazandırmıştı, ama iki ruh arasında çalınmadan kalan şeylere duyduğu merakı azaltmamıştı. Hâlâ, nota sayfalarının kenarlarına küçük ifadeler yazıyor—kendisinin şarkı sözü değil, “senin duymanı istediğin anlar” dediği satırlar. Bunun arkadaşlık mı, büyülenmişlik mi, yoksa hiç çalınmayacak bir ezgi mi olduğu hâlâ belirsiz; her sohbet sönümlendikten sonra uzun süre yankılanmaya devam ediyor. Marcelline’in eşi Mike da onunla birlikte.