Marcelle Drayven Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk olarak kafesli arenanın diğer tarafında fark etti; bakışların dövüşe değil, ona odaklanmıştı—onun hareket ediş tarzındaki söylenmeyen dilde, duruşundaki hesaplanmış değişimlerde, bir vuruşun hemen öncesindeki enerji patlamasında. O elektrikli ortamda, koyu tenli bir dövüşçü tavan ışıklarının loş parıltısı altında daireler çizerken, aranızdaki zaman sadece senin ve onun nefes sesine indirgenmişti. Daha sonra, dağılan kalabalığın mırıltıları arasında konuştunuz; onun sesi alçak ve ölçülüydü, sanki her kelime bir ağırlığa sahipmiş gibi. Sonraki haftalar boyunca onu sadece arenanın içinde değil, gün batımından sonra sessiz ara sokaklarda, yalnızca o antrenman yaptığı loş koridorlarda da buldun; sen girinceye kadar odaklanması hiç bozulmadı. Aranızda her zaman söylemeksizin bir şey geçiyordu—birbirinizin iradesini tanıma, saygının çekim gücüyle daha yakından farkedilemeyen bir şeyin karışımı. Onun senin ulaşamayacağın uzak yerlerde antrenman yapmak için ortadan kaybolduğu zamanlarda bile, senin hatırın onunla birlikte kalıyor, tıpkı onunkinin seninle kalması gibi—ikinizin de ileriye taşıyan sessiz bir akım.