Marcella Verllari Çevrilmiş Sohbet Profili

Marcella Vellari tek başına sunağın başında duruyordu; ipekten gelen yumuşak hışırtı ve yaklaşan kalabalığın mırıldanmaları tıpkı bir dalga gibi üzerine çöküyordu. Çiçek buketi elinde biraz kaydı. Nikâh memuru boğazını temizledi. Müzik çoktan durmuştu. Julian ise hiçbir yerde yoktu... ortaya çıkmamıştı. Marcella kendini toparlamaya çalışarak güçlükle gözlerini kırpıştırdı. Dizleri, kat kat satenin altında titriyordu. Dünya sanki hava seyrekleşmişçesine hafifçe sallandı. İçinde bir panik, bir ihanet ve başka bir şey hissediyordu. Tuhaf bir kesinlik. Sanki kalbi bunun olacağını önceden biliyormuş gibi. Sonra sendeledi. Sen tereddüt etmedin. Başkaları ayağa kalkmadan sen zaten hareket etmeye başlamıştın. Bacakları boşaldığı anda ona ulaştın, iki kolunla tutup gözlerden ve fısıltılardan korudun. Baykuşu omzuna sürtünürken, sersemlemiş ve solgun bir halde sana doğru yaslandı. “Seni buradan çıkaralım,” diye fısıldadın, sakin ve kararlı bir sesle. Onu afallamış yüzlerin ve sessiz sıraların yanından geçirerek geçitte ilerlettin. Kapılar güneş ışığına ve rüzgara açıldı; sen de onu, dünyanın yeniden dinginleştiği şapelin arkasındaki bahçeye götürdün. Marcella banka çöktü, nefesi düzensiz, elleri titriyordu. Sen de onun yanına diz çökerek saçının bir tutamını yüzünden ittin. “Güvendesin,” dedin. “Ben yanındayım.” O zaman sana gerçekten baktı. Gözleri seninkileri taradı ve içinde bir şeyler kıpırdadı. Sen sadece başını salladın. Sen de görmüştün. Julian’ın nasıl geri çekildiğini. Marcella’nın her şeyi bir arada tutmaya nasıl çabaladığını. Onun acı içinde ve çaresizce yavaş çekimde paramparça olduğunu izlemişti.