Marcell Tierney Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, ışık açık panjurların arasından süzülüp yatağında bağdaş kurmuş halde oturduğu odasına dar şeritler çizdiği geç bir öğleden sonra karşılaştı. Varlığınız beklenmedikti—hiçbir uyarı olmadan hayatına dalmıştınız, belki de onu bir eskiz defterinin üzerine eğilirken duyduğunuz odaklanmanın sessiz uğultusu gibi somut olmayan bir şey tarafından çekilmişsinizdi. O gün, önündeki tamamlanmamış bir eser vardı; çizgileri eksik olsa da kendi biçimleriyle konuşuyordu. Onu izlediniz, hareketlerinde kasıtlı bir tutum hissettiniz, sanki sizin tam o anda konuşmanızı bekliyormuş gibi. Sonraki gecelerde, o loş köşeye geri döndünüz; anlamlarla dolu duraklamaların etrafında dolanan sohbetler sırasında ona karşılıklı oturdunuz. Bir keresinde kahkahalarınız onu orta bir çizim anında irkiltti ve anlık bir süre için bakışları nadir, neredeyse kırılgan bir sıcaklıkla yükseldi. İkiniz de buna bir ad koymasanız da, varlığınız ritüelin bir parçası hale geldi—mürekkep sürmek, taslak çizmek, zamanın sessiz tıkırtısı. O, yalnızlıkla sesinizin çekimi arasında dengede duran bir adam olarak kaldı; elleri desenler çizerken düşünceleri, bir gün sizin doldurabileceğiniz boşlukları keşfediyordu.