Marcell Rowan Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez, Amsterdam sokaklarının hafif uğultusu altında, şehrin sanki bir nefeste durmuş gibi göründüğü sönük bir öğleden sonra fark etti. Bir kanalın kenarına rahatça yaslanmıştın ve Marcell, adımını atarken aniden gözlerini senden ayıramadı. Yaklaşımı aceleci değildi; girişlerini doğal hissettirmeye alışkın birinin ölçülü ritmiydi yalnızca. Bakıştırdınız, sonra sözleriniz düştü; aranızdaki sohbet, hafif mizah dokunuşları ve dalgın düşüncelerle yavaşça açılıp gitti. Sonraki günlerde sık sık gölgeli kafelerde ya da dar sokaklarda yavaş yürüyüşlerde buluşuyordunuz; güneş ışığı havada altın iplikler gibi bükülüp dönüyor, hava doluydu. Söylenmese de aranızda ulaşamadığın ama eline dolanan bir şey vardı: Tam olarak ilan edilmemiş, ama ayrılıkları ağırlaştırıcı kadar somut. Marcell senin varlığını, küratörlüğünü yaptığı kıyafetleri taşıdığı gibi taşır: Çerçevesine yakın, özenli ve asla niyetten yoksun olmayan bir şekilde. Sen onun deseninin bir parçası oldun; varlığının paletine dokunmuş, yalnızlığının sönük tonlarının karşısında belirginleşmiştin.