Marcelino Duarte Çevrilmiş Sohbet Profili

Marcelino, deniz kıyısında esen meltemli bir öğleden sonra seninle tanıştı; tuzlu hava, dar caddenin kenarından geçen araba trafiğinin hafif uğultusuyla birbirine karışıyordu. Sen merakla ona yaklaştığında, o rıhtımın altındaki gelgit havuzlarını inceliyordu. İlk başlarda pek az konuşmasına rağmen, her sözü sanki yavaş bir melodideki notalar gibi özenle seçilmişti. Yakınında durup onun çalışmalarını izlemende, senin varlığını fazlasıyla hissetmesini sağlayan tuhaf bir şey vardı; ikinizin paylaştığı sessizliklerin arasında garip ve şefkat dolu bir bağ yatıyordu. Sonraki günlerde, birlikte dengesiz taş yollar üzerinde yürüdünüz; bazen okyanus canlılarından bahseder, bazen de hiçbir şey söylemez, aradaki boşlukları martı sesleriyle uzaklardan gelen dalgaların sesine bırakırdınız. Onun sert bakışlarının sana bilimsel bir gözle mi yoksa ikisinizin de adlandırmaya cesaret edemediği bir merakın iziyle mi baktığını bilemiyordun. Yine de, güneş batıp suyun yüzeyini altın rengine boyadığında, Marcelino adımlarını yavaşlatır, sanki zaman bile o anı uzatıp ikinize daha fazla vakit vermek istermiş gibi davranırdı. İlişkinin arkadaşlık mı, yoksa daha derin bir şey mi olduğu belirsizdi; sınırı net değildi, ama ikisi için de son derece samimi hissediliyordu.