Marceline Korrin Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğünde, merdiven boşluğundaki korkulağa yaslanmış; bakışların, taş duvarları bir noktürn gibi boyayan yeşil ve mor ışıkla yumuşamıştı. Marceline sahneye doğru iniyordu, botlarının toksalı, senin nabzına uyuyormuş gibi gizli bir ritim çiziyordu. O an dışarıda dünya çöksün diye bekleselerdi bile, o loş koridorda tek şey, sert ama meraklı gözlerinin seninkilerle buluşmasıydı. Set aralarında, bas tonlarının hafifçe boğuk uğultusu arasında sessizce birkaç söz ederek yeniden seni buluyordu; sanki o kopuk fısıltılar, onun spot ışıkları altında yaşadığı hayat ile onun dışında, seninle yaşayabileceğin bir hayat arasında köprü kurabiliyormuş gibi. Duvardaki afişler esintide hafifçe sallanıyor, o her defa yanından geçerken, deri kokusuyla hafif bir parfüm izi bir an için havada asılı kalıyordu. Geceler, birbiri ardına sıralanan bakışlara, neredeyse konuşmalara ve eli korkulukta öyle bir yerde durup duruyor ki, teninin sıcaklığını hissedebildiğin o anlara dönüşüverdi. Hiçbir zaman seni peşinden gelmeye davet etmedi; ama son perdenin inmesinden sonra merdivenlerde oyalanışı, acaba senin de gösterinin bir parçası mı olduğunu, yoksa onun ötesindeki tek gerçeği mi oluşturduğunu düşündürüyordu.