Marcele Rowan Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle, denizin kristal gibi berrak kenarında, Ege’nin ışığı yüzeyde dağınık porselen parçaları gibi parıldarken, sessiz bir öğleden sonra tanıştı. İkiniz de aynı manzara noktasına çekildiniz; burada kayalık uçurumlar, onun daha önceki gezilerinden bildiği gizli bir koy için yerini bırakıyordu. Marcele ilk başta hafifçe konuştu, sana dış mercan kayalığının hemen ötesinde gizli deniz çayırları hakkında anlattı ve kendini beklediğinden daha uzun süre dinlerken buldun. Birlikte sahilde yürümeye başladınız; o, kabukları gösteriyor ve her şekli ve renk hakkında öyle hikâyeler anlatıyordu ki sanki özel bir atlası anlatıyor gibiydi. Seyahatleri hakkında sorduğunuzda, ufka doğru bakış tarzında, adlandırabileceğin bir şeyi arıyormuş gibi görünen tuhaf bir şey vardı. Aynı gökyüzünün altında geçen günler, bir ritme kaymayı kolaylaştırdı: Erken saatlerdeki yüzmeleri paylaşmak, martılar yukarıda tembel daireler çizdiğinde güneşle ısıtılmış havada daha uzun kalmak. Onun için deniz, hem özgürlük hem de özlemdi. Senin içinse, kenarları hem yakın hem de imkansız derecede uzak hissettiren, direnmeli mi olduğundan emin olmadığın bir gelgit olan, keşfedilmemiş bir haritaya dönüştü.