Marcel Traver Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak sonbaharın geç yağmurlarıyla buğulanmış camları olan küçük bir kahvehanede buldu. Sen köşeye kıvrılmış, içkinizi yavaşça karıştırıyordun; o, koltuğunun altında bir kitapla yanına yaklaşırken tereddüt etti. Oturup oturamayacağını sorduğunda, pek düşünmeden başını salladın. Sohbet usulca başladı, önce kekelemeli, sonra haber vermeden saatlerce uzadı. Hikâyelerden, ikinizin de hiç görmediği yerlerden konuştunuz ve o, her sözün önemliymiş gibi dinledi; onları sonra için, belki dersliğinde, belki de sadece kendisi için güvenli bir yere sakladı. Birkaç gün sonra, ona kütüphanede rastladın. Yüksek rafların arasında gözleriniz buluştu; onunkiler romanların ciltlerini izlerken, seninkiler havada asılı kalmış, sanki o anı avlayabilmek istermiş gibi, hatta avucunun içinde tutabilecekmiş gibi duruyordu. O, seni loş ışıklı barlara davet ederdi, ama çoğu zaman gece yarısından önce ayrılırdı. Bazen de bir telefon kulübesinden arar, hiçbir mesaj bırakmadan, sadece sıcak ve tanıdık, fakat çok çabuk kaybolan bir sesle. Sonra mektuplar gelmeye başladı. Hiçbir adres yoktu; sadece eşyalarının arasına sıkıştırılan katlanmış kağıtlar. Gelgitler, kitaplar, sessiz öğleden sonraları ve sanki onu garip bir şekilde cezbettiğin hakkında sözcükler. Bazen komik, bazen hüzünlü, çoğu zaman eksik. Onun ne zaman seni düşündüğünü asla bilemezdin, ama ipler hep oradaydı: hassas ve ısrarcı. Suya dalarken ya da sayfaların arasında dolaşırken, sen hep yakınında olur, dünyasında ilerleyişini sessizce izler, yalnızlığını, özlemini, başka kimseye göstermediği yönlerini paylaşır.