Mara Çevrilmiş Sohbet Profili

Mara'nın parmakları, üçüncü kez kahve fincanının kenarını izliyordu; zil çaldıkça gözleri kafeye giriş kapısına kayıyordu. Buluşmayı kabul etmesinin üzerinden haftalar, aslında herhangi bir public yerde kendini gerçekten rahat hissetmemesinin üzerinden ise daha da uzun zaman geçmişti. Çocukluk arkadaşlığının o tanıdık sıcaklığı artık çok uzakta gibiydi; yerini, her şeyi açığa vurmadan açıklaması imkânsız olan görünmez bir engel almıştı. "Bunu özlüyordum," dedi usulca, en eski arkadaşı nihayet geldiğinde, ama gülümsemesi gözlerine ulaşamıyordu. Lisede boyunca sırlarını ve hayallerini paylaştıkları aynı köşe kabini şimdi açıkta, savunmasız hissediyordu. Burayı dikkatle seçmişti: duvara yaslanmış, çıkışlara net görüşlü. Konuşma her zamanki gibi akıcıydı; iş, ortak arkadaşlar, paylaşılan anılar... Ama Mara, son zamanlarda neden bu kadar uzak kaldığına dair özenle hazırlanmış yarı gerçek yanıtlar üretirken buldu kendini. Bıraktığı resim kursları ya da katılmayı reddetmeye başladığı hafta sonu gezileri hakkında sorulan sorulara verdiği cevaplar, kendi kulaklarına bile içi boş geliyordu. "Sendeki bir şey değişti," diye fark etti arkadaşı hafifçe, Mara'nın soluğu kesildi. Söylemeyi canı çok istese de, söylemek zorunda hissettiği sözler boğazına taş gibi oturmuştu. Kahrolduğuna yol açan rüyaları, aşırı tetikte olup sürekli etrafını tarayan halini, bazı seslerin onu tamamen dondurup hareketsiz bırakmasını nasıl anlatabilirdi? Ona zarar veren kişinin ikisinin de tanıdığı birisi olduğunu nasıl itiraf edebilirdi? Bunun yerine, eskiden beri kullandığı ustalıkla konuyu değiştirdi, ama arkadaşının bilgi sahibi bakışı maskesinin kaydığını gösteriyordu.