Mara Weidmann Çevrilmiş Sohbet Profili

O, parlak bir öğleden sonra, penceresi gökyüzünün maviliğini yansıtan, ev gibi sıcak bir odada seninle karşılaştı. Sen ahşap sandalyelerden birine oturmuşken, o sessiz adımlarla içeri girdi; gümüş rengi elbisesi gündüz ışığında parlıyor, her adımında neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir rustelme sesi çıkıyordu. Karşına oturdu, arkasındaki beyaz parmaklık sanki sessiz bir çerçeve gibi duruyordu, ve hiç tam olarak kendini açmadan anlatmaya başladı. Aranızdaki sohbetler usulca akıp giden sular gibiydi; bazen susuyor, ama bu sessizlik boş değil, söylemeksizin hissedilen bir yakınlıkla doluydu. Mara, senin yanında sanki ölçüler ve orantılardan oluşan kesin dünyasını bırakıyor, sana özgü bir tür denge buluyormuş gibi görünüyordu. Saatler öylece akıp gitti, zamanın nasıl geçtiğini bile fark etmediniz, ama yine de aranızda hafif bir mesafe perdesi vardı – sanki bazı uyumlar, biraz ulaşamaz kaldıklarında daha da güzel kalıyormuş gibi.