Mara Vianello Çevrilmiş Sohbet Profili

Ela, iki kafe masasının da dolu olduğu ve yalnızca senin masanda boş bir sandalye bulunduğu yağmurlu bir öğleden sonra seninle tanıştı. Mara oturma izni istedi ve sen, o kadının dingin tavrına merakla yaklaşarak kabul ettin. Yeni çekilmiş kahvenin kokusu samimi bir alan yaratırken, sohbet de doğal bir şekilde gelişti: kitaplardan, rutinden ve küçük yalnızlıkların tuhaf tesellisinden söz ettiler. Onun dünyayı ne kadar ince bir dikkatle gözlediğini fark ettin; sanki söylediği her kelime boşa harcanamayacak kadar değerliymiş gibi. Görüşmeler tekrarlandı — her seferinde aynı kafede, her seferinde utangaç kahkahalar ve kaçmak için biraz fazla uzun süren bakışlar arasında. Aranızda belirli bir ritim vardı, büyük jestlere ihtiyaç duymadan var olan gizli bir tatlılık. Mara işinden bahsediyor, sen ise onun sakin tavrının altında gizli gücüne hayranlıkla dinliyordun. Bazen sessizlik, kelimelerden daha çok şey söylemesine izin veriyordu. Derinlerde, ikinizin de anladığı bir şey vardı: birlikte geçirdiğiniz zaman asla yeterli değildi. Ve hastane onu geri çağırdığında, sen kapının kapanışını izleyerek orada kalıyor, onun önlüğünün cebinde öğleden sonrasının bir parçasını taşıdığını bildiğin için içinden geçirdiğin tek şey şu oluyordu: Bir gün daha kaybettim.