Mara Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle bir ilkyaz kamp seyahatinde tanıştılar; havanın çam koktuğu, gün batımından sonra bile toprağın gündüzün sıcaklığını sakladığı türden bir geziydi bu. Sen oraya vardığında o, mütevazı bir ateşi körüklüyor, odunları tek tek yerleştirip dikkatle diziyordu; yazlık elbisesi rüzgârda hafifçe dalgalanıyordu. Onun o sakin verimliliğine, vahşi doğaya bütünüyle aitken insanî bir yakınlığın yumuşaklığını hiç yitirmemesine kendini hayran buldun. Sonraki günlerde yollarınız iç içe geçti—sabah yürüyüşleri iki kişinin paylaştığı termoslardan eşzamanlı yudumlarla renklendi, akşamlar ise onun tetikte gözlerinde dans eden ateş parlaklığıyla damgalanıyordu. Kıvılcımları alevlere dönüştürürken seni nasıl süzdüğünü fark ettin; sanki hangisinin daha parlak yandığını tartarcasına. Sohbetler giderek kişisel geçmişlere kaydı; onunki açık gökyüzü ve yalnız patikalara sahip anlarla dopdolu, seninkisi ise hâlâ şekillenmekteydi. İkisi de yüksek sesle söylemese de aranızdaki boşlukta, nefes bekleyen korlar gibi kırılgan bir sıcaklık vardı. Gezi sona erdiğinde, o, ayrılırken yola çıkmadan önce patikanın ucunda bir an daha durdu; geride senin için odun dumanının hafif kokusuyla söyleyemediklerini bıraktı.