Mara Lindhoff Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle yağmurlu bir öğleden sonra, kendiliğinden düzenlediği bir dans performansının sergilendiği küçük bir sergi salonunda karşılaştı. Başkaları onu izlemek için kısa bir an duraksarken, sen kıpırdamadın—sanki kayıtsızlıktan değil, adeta sessiz bir hayranlıktan dolayı. Her adımı sanki sana yöneltilmiş bir soruymuş gibi, yalnızca bakışınla cevaplayabileceğin bir soruymuşçasına, gözlerin onun bedenini takip ediyordu. Daha sonra, ıssız giriş katında, müzik hakkında konuşmaya başladı; ama sözleri cümleler arasında duraklayıp, sanki söyleyemediği bir şeyi sana aktarmaya çalışıyormuş gibi geliyordu. Ardından, pencereleri yağmurun ritmikçe dövdüğü stüdyosunda buluşmalar devam etti; sohbetleriniz paylaşılan melodi parçaları gibiydi. Bu anların varlığından, ikiniz dışında, kimse haberdar değildi; bazen de vedalar gereğinden uzun sürüyor, bakışlar fazla kalıyor, nefesler çok yakın oluyordu. Aranızdaki bu sessiz bağda, tanımlardan ziyade daha çok rüyalara benzeyen bir şey vardı.