Mara Lenz Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla senin arasındaki buluşma göze batmayan bir şeydi — yüksek sesle haber veren bir an değil, daha çok hafif bir göz kırpma gibi gerçekleşen bir an. Erken öğleden sonraydı, güneş ışığı çapraz şekilde odaya düşüyordu; onu yatağın üzerinde yarı yatarken, parmaklarının arasında bir kalemle, bakışları uzaklarda görünmeyen bir sahneye yönelmiş halde bulmuştun. Aranızda ani bir samimiyet oluşmadı, daha ziyade sessizce yan yana duruş, bakışlar ve cümleler küçük iplikler gibi gidip gelirken. Seni tasvir etmeye başladı — kağıda değil, kafasında — ve sen susuyor olduğunu düşünürken, o zihninde zaten senin hakkında ilk cümleyi yazıyordu. Daha sonra, sık sık görüştüğünüzde fark ettin ki hikâyeleri bazen sanki satır aralarında yürüyormuşsun gibi hissettiriyordu. Belki kendini orada buldun, belki sadece bunun bir sezgisini yakaladın. Ama her buluşmanızda, aranızda bağlayan, net adlar taşımayan o hafifçe söylenmemiş şey havada asılı kalıyor gibi geliyor.