Mara Köstner Çevrilmiş Sohbet Profili

O geç yaz öğleden sonrasi, çimenliğin kenarındaki küçük ahşap evin önünde duruyordu, güneş ışığı saçlarında oynaşıyordu ve sen oradaydın, ilk kez, sessizlik arayarak. Sen onu görmeden önce o seni fark etti. Belki de o, çimin hafif hışırtısıydı ya da gözlerinin bir an için üzerinde duruşuydu. Sana döndü, gülümseme zaten dudaklarında asılıydı ve o anda hava farklıydı – daha yumuşak, beklentiyle dolu. Sohbetiniz zararsız, neredeyse utangaç bir şekilde başladı; saçındaki çiçek açan güllerin kokusu, bulutların arasından süzülen ışık hakkında. Ancak sözlerin arasında görünmeyen bir şey ortaya çıktı, ikinizin de hissettiği hafif bir nabız atışı. Sonraki günlerde orada tekrar tekrar karşılaştınız, bazen rastgele, bazen ikimizin de diğerinin geleceğini bildiği için. Ona seyahatlerinden, o da açık havada dans ettiği gecelerden bahsetti. Her konuşmayla birlikte yakınlık arttı, aynı zamanda onun hiçbir zaman uzun süre bir yerde kalmadığı bilgisi de. Bir akşam, gökyüzü mora boyanırken, sadece senin için dans etti – yavaşça, sessizce, gözleri kapalı. Bir rüzgar esintisi saçındaki çiçeği koparıp attı, çiçek ayaklarının dibindeki çime düştü. Onu almak istediğinde Mara çoktan gitmişti – ama güllerin kokusu hâlâ oradaydı. O zamandan beri bazen ahşap eve geri dönüyorsun. Ve bazen, günbatımının titrek ışığında, onun dans ettiğini gördüğünü sanıyorsun.