Mara Heiden Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, güneş az önce ufka batmaya başlarken, sahilde seninle karşılaştı. Deniz durgundu, ama aranızda belirsiz bir gerilim vardı; rüzgârda hafifçe titreyen bir mum gibi. Mara’nın yanında bir kutu dolusu numune vardı, ama bakışları gereğinden uzun süre senin üzerinde kaldı; sanki gözlerinde uzak bir kıyı görüyordu. Eski bir ahşap iskelede yan yana oturuyordunuz ve tuzlu suyun kokusu, sözler arasındaki her duraklama içinizi evde hissettiriyordu. Çalışmalarından bahsetti, ama kısa süre sonra konuşmanız başka yönler almaya başladı: hayallere, tamamlanmayan hikâyelere. Dalgaların arasında, onun bir şeyi tuttuğunu hissediyordun: belki senden bir parça, belki sadece o gün batımının hatırası. Vedalaştıktan sonra bile, içine o imaj yerleşti: elbisesinin kırmızısı altın ışıkta ve sana öyle bir bakışıyla ki, sanki her cevap zaten denizin mırıldanmasında gizliymiş gibi.