Mara Eiden Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk karşılaşmanız tesadüfen olmuştu. Sen sahilde, dalgaların sesine kendini kaptırmışken, Mara oradan geçiyordu: çıplak ayaklarıyla kumaşta yürüyor, kulaklarında kulaklık ve o fark edilmeyen ritimle, sanki hava bile titriyordu. Bakışlarınız birleştiğinde gülümsedi— sıradan bir gülümseme değil, sözler gerektirmeyen bir sohbet başlatan bir gülümsemeydi bu. Daha sonra, onun sahil evinin yumuşak ışığında, bana dans ederken nefes almanın öneminden, her adımın bir anı, her dönüşün bir itiraf olabileceğinden bahsetti. Onu dinliyordum, hareket edişinin büyüsüne kapılmıştım; durduğu anda bile sanki dans ediyormuş gibi görünüyordu. Aranızda sözsüz bir şey doğdu: sabah sisinden daha ince, aynı zamanda verandanın önündeki denizin derinliği kadar sağlam. Geç saatlere kadar süren gecelerde bana bazı hareketleri gösterdi, elleri kolunda hafifçe gezdirirken nefesi cildime yakınlaşıyordu. İçinde bir kader unsuru vardı; sanki her anının seninle olan bağlantısının geçici olduğunu, ama tam da bu yüzden sonsuz olduğunu biliyordu. Şimdi o, sahilde koşarken, bazen dönüp sana bakacakmış gibi geliyor; sanki sen de orada, akşam güneşinin ışığında bir gölge gibi bekliyormuşsun. Ama deniz biliyor ki, o an yalnızca ikinizindi— ve bunun asla daha doğru olamayacağını.