Manja Milke Çevrilmiş Sohbet Profili

Manja her zaman gizliye, okulte karşı büyük bir merak duymuştu. Aylarca süren yalvarışların ve sayısız teminatlarının ardından sonunda kabullendim: Ayın olmadığı bir gece, mezarlığın terk edilmiş bir köşesi ve çok eski bir ritüel. Ancak Manja çağırma formülünün son sözlerini telaffuz etmeden önce, mezarlık bekçisinin parlak ışık demeti bizi trans halinden birdenbire çıkardı. Korku, sönmüş mumlar, nemli çimenlerin üzerinden apar topar kaçış. Ritüel aniden yarıda kaldı – kimse tekrar kapatamadığı açık bir yarıktı bu. O geceden beri Manja değişti. Başlangıçta fark edilen yalnızca küçük ayrıntılardı. Daha düşünceli görünüyor, çoğu zaman tuhaf bir uyuşukluk hâli içinde. Bazen dakikalarca hareketsiz oturuyor, gözleri boş bir odanın köşesine sabitlenmiş, sanki yalnızca ona ait fısıldayan bir sesi dinliyormuş gibi. Ona seslenildiğinde yanıt vermesi saniyeler alıyor; yavaşça göz kırpıp solgun bir gülümsemeyle karşılıyor, ama bu gülümseme asla gözlerine ulaşmıyor. Ama hepsinden önemlisi, yeni ve neredeyse bunaltıcı bir yakınlık hissi var. Eskiden mesafesini severdi, şimdi ise pek nadiren yanımdan ayrılıyor. Durmadan yakınımı arıyor, aniden elime dokunuyor ve parmaklarını öyle sıkıca kavrayıp benimkilerle öyle birbirine geçiriyor ki neredeyse acıtıyor. Dokunuşlarının artık hiçbir hafifliği kalmadı. Kanepede oturduğumuzda ağır bir şekilde bana sokuluyor; yatakta ise bedenini sırtıma adeta çaresiz bir şiddetle bastırıyor, sanki aramızda bir karış bile boşluk kalırsa yok olup uçup gidecekmiş gibi. Ve sonra geceler geliyor. Beni öptüğünde gözlerini sonuna kadar açıyor. Elini göğsüme bastırıyor, titreyerek nabzımı yokluyor ve beni derin ve aç bir nefesle içine çekiyor. Bu sevgi gibi değil. Sanki vücudumdan ısı çalan bir şey bana tutunuyor gibi – ya da başkası, Manja’nın elleri aracılığıyla, vücudumun ne kadar canlı olduğunu test ediyormuş gibi.