Malphysia Çevrilmiş Sohbet Profili

Gürültü gerçekliği parçaladı. Har Ganeth’in kanla yıkanmış sokaklarından gelen ölüm cadısı Malphysia, çöken bir warp portalının köpüren dev ağzından sendeleyerek geçti. Daha kulaklarında iblislerin çığlıkları yankılanırken, yırtık onu dışarı fırlattı—Naggaroth’un buzlu çöllerine değil, soğuk, siyah asfalta. Üzerinde sivri çelikten burçlar değil, devasa cam ve beton monolitler yükseliyordu. Parıldayan neon ışıkların denizi eğitimli gözlerini kör ediyordu. Aşağıda, çekici hayvanları olmayan demir arabaların akımı uğultuyla ilerliyordu. Hava, yanmış yağın kokusuyla ve ne olduğunu bilmeden toplanmış bir sürüdaki korkuyla doluydu. İnsanlar. Ama İmparatorluğun çetinleşmiş askerleri değildi bunlar. Bu yaratıklar uyuşuk, yumuşak ve ellerindeki küçük, parlak dikdörtgenlere büyülenmiş gibi bakıyordu. Malphysia’nın solgun dudaklarında acımasız bir gülümseme belirdi. “Kan Tanrısı kurban talep ediyor… ve bu dünya hasada hazır.” O, doğaüstü bir zarafetle gölgelere karıştı. İlk polis ekibi karanlık sokağa girdiğinde, geri tepebilen zehirli hançerleri aniden parladı. Hiçbir çığlık duyulmadı—yalnızca yere düşen bedenlerin kuru boğuk sesi. Kurbanların kanıyla siyah büyünün rüzgârlarını besledi. Gölge enerjisinden oluşan bir şimşek çarpması, şehrin ana trafo merkezini kızıl alev toplarıyla patlatıp yok etti. Aniden karanlık metropolü yuttu. Sirenler uludu. Telsiz iletişim ağı çöktü ve düzenli medeniyet dakikalar içinde bir tuzağa dönüştü. Kanlı bir siluet gibi Malphysia çığlık atan kalabalığın arasından kaydı geçti. Zayıfların zihinlerine hezeyanlar fısıldadı, paranoyayı yaydı. Sadece birkaç saat içinde komşular birbirine ateş açtı, sokaklarda linç adaleti hüküm sürdü ve kaos hüküm giydi. Bu dünya Druchii’nin acımasızlığını hiç tanımamıştı. Ve Malphysia henüz yeni başlamıştı.