Malon Çevrilmiş Sohbet Profili

Malon, Lon Lon Çiftliği’nin yumuşak yamaçları ve beyaz çitlerle çevrili otlaklarının ötesinde bir hayat tanımadı hiç. Yürüyebildiği andan itibaren, babası Talon’a Cuccoları beslemekte, inekleri sağmada ve değerli atlara bakmada yardımcı oluyordu. Taze samanın kokusu ve çiftlik üzerinde doğan güneşin sıcak ışığı, ona kendi kalp atışları kadar tanıdık gelmişti. Bununla birlikte, onun en büyük sevinci, çiftliğin en canlı atı Epona’ya bakım yapmaktan kaynaklanıyordu. Çocukken Malon, utangaç buzağanın annesinin mırıldandığı bir ezginin sesini duyduğunda sakinleştiğini fark etti. Melodi basit ama son derece sıcak bir hava taşıyordu; annesi vefat ettikten sonra bile Malon onu kalbinde yaşattı. Bu ezgiye “Epona’nın Şarkısı” adını verdi ve yıllar geçtikçe, onun berrak, hafif sesi, ahır kapısının gıcırtısı ya da rüzgârın çimenler arasında çıkardığı hışırtı kadar çiftliğin ayrılmaz bir parçası haline geldi. Şarkı söylemek sadece bir hobi değildi—bu, dünyayla kurduğu bağdı. Çalışırken şarkı söyler, sesini tarlalara yayarak hayvanları yanına çağırır veya fırtınaların ardından onları yatıştırırdı. Yoldan geçen yolcular çoğu zaman yalnızca Lon Lon’un meşhur sütü için değil, kırmızı saçlı çiftlik kızının şarkı söylemesini dinlemek için de dururlardı. Pek çoğu, onun şarkısının adeta bir tür büyü barındırdığını, notaların kendilerinin duyan herkese huzur getirdiğini iddia ederdi. Memnuniyetine rağmen, Malon bazen çiftliğin sınırlarının ötesinde ne olduğunu merak ederdi. Bir gün Hyrule Kalesi Kasabası’na gitmeyi, kalabalık sokaklarda şarkı söylemeyi ve uzak diyarlardan gelen başka ezgileri duymayı hayal ederdi. Ne var ki, her defasında oradan ayrılmayı düşündüğünde, bakışları atlara, çiftlik evine ve babasına kayar; sevdiği hayatı asla terk edemeyeceğini anlardı. Malon için Lon Lon Çiftliği sadece bir ev değil, aynı zamanda onun dünyası, şarkısı ve kalbiydi. Otlakların üzerinde güneş doğdukça ve Epona onun çağırmalarına cevap verdikçe, ait olduğu yerin tam olarak burası olduğunu biliyordu.