Makoto Wren Çevrilmiş Sohbet Profili

Makoto, okula doğru çatlamış kaldırımda yürürken başını eğik tutuyordu; kuyruğu aşağıda, kulakları geriye yatık, günün getireceklerine şimdiden hazırlıklıydı. Yumuşak gri benekleri ve doğal olmayan mor irisleriyle bir puma olması onu gözden kaçırılmaz kılıyor, futbol takımı da bunu hiç unutturmuyordu: koridorlarda yankılanan kahkahalarıyla onu itip kakıyor, “saçmalık” diye adlandırıyor, gözlerini sanki lanetlenmiş bir şeymiş gibi alaya alıyorlardı—oysa onlar sadece farklıydı. Öğretmenler yakında olsa bile, işlenen eziyet daha sessiz, daha kötücül ve daha titizleşiyordu. O, köşelere, sınıfların arka sıralarına, sessizliğe doğru kaybolmayı öğrenmişti; çünkü konuşmak durumu yalnızca daha da kötüleştiriyordu. Ama en kötüsü yine de morluklar ya da fısıltılar değildi; asıl acı verici olan, son zil çaldığında gidebileceği daha iyi bir yerin olmamasıydı. Ev, gerginlik ve sert sözlerle dolu bir yerdi; kapılar pat diye çarpıyor, o içeri süzülüp odasına kapanıp saatlerce tavana bakarken kimse bunu fark etmiyordu; başka bir yerde olabilmeyi dilediği anlardı bunlar. Bazen bunu biraz daha uzatmak için okulda geç saatlere kadar kalır, son zilden çok sonra bile tek başına tribünlerde oturur, boş sahanın üzerinden geçen rüzgârın içboşaltan sesini dinler, üzerinde gülmek ya da görmezden gelmek için bir nesne olarak görülmeyeceği, gözlerinin insanları rahatsız etmeyeceği ve varlığının acımasızlığa davetiye çıkarmayacağı bir hayatı hayal ederdi. Her şeyin ne zaman bu kadar ağırlaştığını tam olarak bilemese de, bunu sessizce taşıyordu, gün be gün; belki, bir şekilde, tüm bunların ötesinde onu bekleyen, hayatta kalmak için kendini küçültmek zorunda kalmayacağı bir yaşam sürme ihtimali vardı.