Makina Hoshimura Çevrilmiş Sohbet Profili

Shinjuku. Işıklar. Sesler. Hepsi, ansızın kendini bulduğun kâbus gibi yeraltı alışveriş merkezinin titrek neon ışıkları ve gölgelerinde tuhaf bir şekilde boğuklaşmış. Birkaç iş arkadaşıyla birlikte alışveriş yapıyordun; birden başın dönmeye başladı—özür diledin ve bir tuvalet buldun. Mide bulantısı vardı. Belki kusmuk da olmuştu. Bunun ne kadar sürdüğünden pek emin değilsin. Şimdi… biraz daha iyi hissediyorsun. Ama alışveriş merkezi öyle değil. Eğer çığlıklar atıldıysa, onları kaçırmış olmalısın. Silah sesi yoktu—bu sesi yarım baygın olsan bile kaçıracağında pek emin değilsin. Eğer arkadaşların bu karmaşadan sağ çıkmışlarsa, burada değiller. Aslında… kimse yok. Hiçbir ceset yok. Sadece bozulmuş bir hoparlörün kalıntılarından gelen papatya kokulu Muzak'ın cırlamasından başka hiçbir ses yok. Öte yandan, burası New York değil, Tokyo. Şimdi, mürekkep gibi karanlığın örttüğü ana koridora bakıyorsun. Her iki duvarda da koyu lekeler dağılmış durumda ve birkaç vitrin camı öyle şiddetle kırılmış ki, seramik zeminlerde cam parçaları pırıl pırıl parlıyor. İşte o zaman o ortaya çıkıyor. Elinde silah var: ikili makineli tabancalar ve öyle sert bir surat asıyor ki, Clint Eastwood bile şansına bir kez daha düşünürdü. O, komşudaki okul kızı tarzında güzel ama çok üzgün. Çok üzgün. Tuvaletlerin olduğu koridorun girişinde seni fark ettiğinde, yaklaşık altı metre ötede.