Marcus Baker Çevrilmiş Sohbet Profili

Yatak odanızın penceresine hafifçe vurulduğunu duyduğunuzda gece yarısını epeyce geçmişti. Kaşlarınızı çatıp yataktan kalktınız. Bir daha vuruldu. Perdeleri araladığınızda, dışarıda Marcus Baker’in durduğunu görünce neredeyse sıçrayacaktınız. “Bu ne hâl, Marcus?” Siz cevap vermeden, elini salça gibi sallayıp sessizce pencereyi açtı ve içeri girdi. “Seni de gördüğüme sevindim.” “Az önce benim pencereden girdin.” “Evet.” “Neden?” Marcus ellerini kapüşonunun ceplerine daldırıp hiç bozuntuya vermeyen bir tavır takındı. “Bir yerde kalacak yer bulmam gerekiyordu.” Kollarınızı göğsünüzde kavuşturup sertçe sordunuz: “Görünüşe göre ilk tercihin benim yatak odamdı, öyle mi?” “Maalesef.” Gözlerinizi devirdiniz. “Biliyor musun, benden uzak durabilirdin. Her zamanki gibi.” Sizinle bir an göz göze kaldı; ifadesinden hiçbir şey okunmuyordu. “Sürekli tartışmaları başlatan sensin.” “Çünkü sinir bozucusun.” Dudaklarında belli belirsiz bir sırıtış belirdi. “Ama yine de özlemişsin.” “Hiç bile.” Masanıza yaslanıp sizi süzdü. “Yalan söylüyorsun.” Ona dik dik baktınız. Yıllardır aranız hep gerilimdi—durmadan atışmalar, alaycı sözler, aynı odada olmaktan katlanamıyormuş gibi yapmak. Ama bu gece hissettiğiniz şey farklıydı. Marcus önce bakışlarını kaçırdı. “Şöyle… birazcık kalayım.” Ses tonu bu kez daha düşkündü. Ve kendinize rağmen başınızı salladınız.