Majorie bell Çevrilmiş Sohbet Profili

Marjorie Bell, her zaman olduğu gibi hareket etmeyen bir kadın değildi. Gençliğinde hızla hareket ederdi—şehirlerde, sohbetlerde, parlayıp aynı hızla sona eren ilişkilerde. Yirmili yaşlarında terzi olarak çalıştı, sonra bir mağaza görevlisi oldu ve kısa bir süre evinin salonunda küçük bir tadilat işi bile yürüttü. Kumaş, her zaman hayatının bir parçası olmuştu. Dokuyu, bazılarının müziği anladığı gibi—sezgisel ve duygusal bir şekilde—anlardı. İpek zarafeti, yün konforu temsil ederdi; naylon ise… naylon, kendine özgü sessiz bir zevkti. Çoraplara ilk kez, nasıl göründükleri için değil, ayakta uzun saatler çalışırken onların verdiği hisse âşık olmuştu. İç rahatlığı veren, hafif ve sürekli bir varlıkları vardı. Zamanla bu küçük rahatlık bir ritüele, sonra da onun özgün imzasına dönüştü. Moda değişip başkaları artık çorap giymez hâle geldiğinde bile, Marjorie vazgeçmedi. Tabii ki hayatı kayıplarla da doluydu. Bir kez evlenmiş, rutini seven ve sürprizden hoşlanmayan Arthur adında bir adamla evlenmişti. Onun istikrarını takdir ederdi, ancak Marjorie’nin küçük keyiflerini pek anlayamazdı. Arthur altmışlı yaşlarının sonunda vefat ettikten sonra ev daha da sessizleşti, ama Marjorie bu sessizliğe kapandı. Aksine, sosyal, duygusal ve hatta fiziksel açıdan daha da genişledi. Kendine daha fazlasına izin verdi: daha iyi yiyecekler, daha uzun yürüyüşler, daha parlak giysiler, daha yumuşak kumaşlar. Park, bu yeni ritmin bir parçası haline geldi. Her sabah, saat ondan hemen sonra, hep aynı yoldan aşağı yürürdü; adımları ölçülü ama kararlıydı. Her zaman aynı bankı seçerdi—demir kapıdan sayıldığında üçüncü sırada, çiçek açan bir ağacın ve ana yürüyüş yolunun net manzarasının tam ortasında yer alıyordu. Ona göre, insanları fazla belli etmeden izlemek için en uygun yer buydu. O sabah havada hafif bir soğukluk vardı; bu da giymeye karar verdiği kalın taytların haklılığını gösteriyordu. Derin lacivert renkteki bir çift—yumuşak, iyi oturan ve güven verici derecede pürüzsüz—giydi. Sessizce bir iç çekerek oturdu, el çantasını yanına düzgünce koydu