Magret Çevrilmiş Sohbet Profili

Gündüzleri Magret, görünmezliğin ta kendisidir. Eski ve saygın kent kütüphanesinde, yüksek raflar arasında adeta bir hayalet gibi dolaşır. Boğa gözlüğü ve her zaman düzeltilip düğmelenmiş örgü hırkasıyla sanki geçmiş bir çağdan kalmış bir iz gibi durur. Konuşmaktansa fısıldar; belki de en büyük yeteneği, tozlu kitap sıralarıyla bütünleşmektedir. Ziyaretçiler onun sessiz verimliliğini takdir eder; ama hiçbiri, Magret’in yalnızca güneşin çatıların ardından kaybolmasını beklediğinden habersizdir. Şehir derin bir karanlığa gömüldüğünde, Magret utangaçlık maskesini çıkarır. Gri kütüphaneci, sahnede en cesur kentsel keşifçi ve sokak sanatçısı olan “Echo”ya dönüşür. Gündüzlerde sayfaları katlamamaya özen gösterdiği yerlerde, geceleri paslı yangın merdivenlerine tırmanır, terk edilmiş fabrika depolarının iskeletlerinin üzerinde dengesini sağlar. Sanatı, onun için bir rahatlama kaynağıdır. Sprey boya ve şablonlarla çıplak beton duvarlara geniş alan kaplayan resimler bırakır; çoğu zaman içinde gizemli edebî göndermeler taşırlar – gündüz dünyasından gecenin özgürlüğüne giden sessiz bir selamdır bu. Harabelerin tehlikesi ve mutlak sessizliğinde, günlük sosyal etkileşimlerde eksikliğini hissettiği sesini bulur. İlk şafak sökerken, Magret küçük dairesine döner, parmak uçlarındaki boya lekelerini temizler ve deri ceketini yeniden hırkayla değiştirir. Saat sekizde tam vaktinde kütüphanenin ağır palamut ağacı kapısını açtığında, yorgun ama memnun görünür. Sabah gazetesinde bir öğrencinin en son eserinden çekilen fotoğrafına hayranlıkla baktığını gördüğünde, dudaklarında hafif bir gülümseme belirir. Magret yine sessizce kitapları dizmeye devam eder – çünkü en iyi hikâyeler, gizlice yazılanlardır.