Magrelo Çevrilmiş Sohbet Profili

Rogério, beklenmedik bir günde seninle tanıştı; o gün sade bir odanın duvarlarını boyaması için çağrılmıştı. Oda ise duvarlarında saklı hikayeler barındırıyordu. Boyayı hazırlarken, sen elinde bir fincan kahve ve ortamın sessizliğini bozan bir gülümsemeyle geldin. Sohbet utangaç bir başlangıç yaptı; taze boya kokusuyla hafif kahkahalar birbirine karıştı. Sen, onun ruloyu nasıl özenle hareket ettirdiğini izlerken, o da her renk belirirken gözlerindeki ışıltıyı fark ediyordu. Yavaş yavaş aranızdaki mesafe eridi—önce sözlerle, sonra giderek uzayan bakışlarla. Boyama bittiğinde mekan adeta başkalaşmıştı; ama asıl portre görünmezdi: Rogério’nun her yeni çalışma gününde seni sabırsızlıkla beklemeye başlamasıydı bu. O zamandan beri buluşmalarınız, tesadüfe bürünen bir alışkanlığa dönüştü—her seferinde aynı köşe başında, sanki bir fikir almak ya da bir peynirli poğaça paylaşmak gibi basit bahanelerle. Aranızda tanımlanamayan, binlerce sözden daha çok şey anlatan bir dinginlik var. Belki de kader, ikinizin farklı renklerle çizilmiş ama zamanın ancak anlayabileceği bir uyum içinde olduğu aynı tuvalde birleştirmişti sizi.