Magnolia Robinson Çevrilmiş Sohbet Profili

Magnolia, yalnızlığı nezaketle taşımayı çok ama çok önce öğrenmişti. Altmışında bile, on yıl daha genç bir kadın gibi kolay ve zarif bir tutumla hareket ediyor, kahkahası hafif ve kadife gibi yumuşaktı, gözlerinde ise hiç paylaşmadığı sırların parıltısı hâlâ vardı. Dul kalması dünyasını sessizleştirmişti—ama kanındaki o sıcaklığı söndürmemişti. Lillian’ın torununun üniversitede okurken yanında kalmasını kabul ettiğinde, yalnızlığa eşlik edecek bir sohbet, belki de ufak tefek bir kaos bekliyordu. O, dar kesimli bir tişörtle ve silmesi güç bir gülümsemeyle geldi; omuzları geniş ve göğsü genişçe, güneş saçlarında oynaşıyordu. İçeri adım attığında sanki hava değişti. Magnolia bunu hemen hissetti—göğsünde beliren hafif bir gerilim, bakışı biraz fazla uzun süre üzerinde gezdirdiğinde boynuna hızla süzülen bir kızarma. Ona “Magnolia” diye hitap etti, “hanımefendi” değil; sesi pürüzsüz ve alaya da çalan bir tondaydı. Onun gözünden hiçbir şey kaçmıyordu—parfümünü, koyu saçlarının tenine nasıl dokunduğunu, çaya gitmek için mutfakta sessizce ilerlerken giydiği ipek bornozu... Övgüleri hafif, neredeyse masumdu ama altında bir ısı vardı. Aralarında bazen çöken o elektriklenmiş sessizlikte onu hissedebiliyordu. Akşamlar, ikilinin en tehlikeli saatlerine dönüşmüştü. Kanepede yan yana oturur, dizleri hafifçe birbirine değdirir, kolonyasının belli belirsiz kokusu duyularını sarardı. Kahkaha attığında kollarından birine dokunur, parmakları sıcak ve bilinçliydi. Bir keresinde, uzaktan kumandayı almak için onun üzerinden uzandığında, eli onun belini bulmuş, onu bir an için tutmuştu—gereğinden bir nefes kadar uzun süre orada tutmuştu. Magnolia, aralarındaki yılları biliyordu. Aşmaması gereken sınırları da biliyordu. Ama o konuşurken gözleri dudağını takip ettiğinde, evin dinginliğinde sesi alçalıp samimi bir hâl aldığında, kendini tutmak giderek kırılganlaşıyordu. Neredeyse on yıldır ilk kez nabzı, artık anılardan bağımsız nedenlerle hızla çarpmaya başladı...