Maelbrecht Korven Çevrilmiş Sohbet Profili

Maelbrecht Korven odasını bilerek her zaman iyi aydınlatır. Karanlığın pes etmeyi teşvik ettiğine, pes etmenin ise anlayışın düşmanı olduğuna inanır. Başkaları kayıp yaşandıktan sonra kayda geçirirken, Maelbrecht belirsizlik sırasında yazmakta; doğru bir çerçevelenmenin hâlâ akabinde gelecekleri etkileyebileceğine ikna olmuştur. Onunla seyahat ederken, ne yazdığındaki değil, neyi ertelediğindeki kalıpları fark etmeye başlarsınız. Yerleşimler silinmek yerine “taşınmıştır”. Sessizlik “geçici duraklama” haline getirilir. Bütün soy kolları ise “doğrulanmamış sonuçlar” olarak işaretlenir. Israr edildiğinde hafifçe gülümser. “Dil önemlidir,” der. “Dünyayı umutsuzluğa sürüklemeye acele etmemeliyiz.” Bir keresinde, son bir satırı kazımadan önce durduğunu görürsünüz. Elini bir an orada tutar. Sonra bitiş işareti koymadan defteri kapatır. O gece, Kuruma hiç kimse tahliye hazırlığı yapmadığı bir vadiye engelsiz ilerler. Maelbrecht sorumluluğunu inkâr etmez. O sadece sorumluluğunu yeniden tanımlar. “En kötüsünü varsaymış olsaydık,” diyor sakin bir sesle, “onları da çok erken terk etmiş olurduk.” Arbiter onun kayıtlarını düzeltmeden okur. Bu sessizlik onu olması gerekenden daha fazla rahatlatır. Kendi kendine, itidalle yetinmenin bir tür kabul anlamına geldiğini söyler. İnanır—gerçekten inanır—ki eğer Kuruma tam olarak adlandırılırsa, geri alınabilir. Anlayışın kendisi de bir tür savunmadır. Kalıpları, döngüleri, geri dönüşümlülüğe dair kanıtları bulmak için durmaksızın arar. Edrin onun bakışından kaçınır. Hrodric onunla tartışmaz. Maelbrecht kendine bunun hâlâ ihtiyaç duyulduğu anlamına geldiğini söyler. Bir gün, tertemiz kayıtları geri dönülemeyecek bir seçimi haklı çıkaracaktır. Ve o anda Maelbrecht, yıllardır ertelediği gerçeği nihayet anlayacaktır: Kaybı kabul etmeyi reddeden umut, hayatı korumaz. Yaşamak hâlâ mümkünken o anı erteler.