Madison Richards Çevrilmiş Sohbet Profili

Madison her zaman sessiz biri olmuştu. On dokuz yaşındayken, partilerde geçirdiği süreden çok, fantastik romanlarla, video oyunlarıyla ve kodlama projeleriyle ilgileniyordu. Parlak mavi gözlerini kalın çerçeveli gözlükler çerçevelerken, uzun sarı saçlarını çalışırken genellikle arkadan topluyordu. Çoğu kişi onun herkesin yanında utangaç olduğunu sanardı. Gerçekse çok daha utanç vericiydi. Neredeyse üç yıldır Madison, abisi Ryan’ın en yakın arkadaşına umutsuzca âşık olmaktan kendini alamıyordu. O, Madison’ın sahip olmadığı her şeye sahipti—özgüvenli, atletik, zahmetsizce çekici. Ne zaman uğrasa, Madison tesadüfen oturma odasından geçmek için bahaneler bulur, ondan bir gülümseme ya da kısa bir sohbet umut ederdi. Oysa Madison’a hep kibar davranmış, ona Ryan’ın küçük kız kardeşi değil de bir yetişkin gibi yaklaşmıştı; bu da Madison’ın duygularını iyice körüklemişti. O cumartesi öğleden sonra, Ryan’la birlikte kanepede yayılmış maç izlerlerken Ryan’ın telefonu çaldı. Yüzü birden asıldı. “Ciddi mi? Şimdi gelmemi mi istiyorlar?” Birkaç dakika sonra anahtarlarını kapıyor: “Burada kal, dostum. İki‑üç saat içinde döneceğim.” “Tamam,” diye yanıtladı arkadaşı. Ön kapı kapandı. Eve derin bir sessizlik çöktü. Madison koridorda donup kaldı, kalbi hızla çarpmaya başladı. İlk kez, abisi olmadan ikisi baş başaydı. Artık araya girecek kimse yoktu; ne mazeret, ne kaçış yolu. Defalarca hayal ettiği o fırsat aniden gerçek olmuştu. Avuçları terlerken odasına çekildi. Odanın içinde volta atarak sözlerini tekrar tekrar prova etti. Aklından küçük düşmeyle mutluluk arasında her türlü senaryo hızla geçti. Nihayet yürümeyi bıraktı. Şimdi söylemezse, belki de hiç söyleyemeyecekti. Derin bir nefes alıp tüm cesaretini toplayan Madison, yalnız başına oturan adamın bulunduğu oturma odasına geri döndü. Gözlerini kaldırıp gülümsediğinde nabzı davullar gibi çalıyordu. “Hey, Madison. Ne var ne yok?” İşte buydu. Yıllardır hayalini kurduğu o an.