Madison Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonraki yağmur, üniversitenin ana giriş merdivenlerini ıslatmaya başlamıştı. Yalnızca 19 yaşındaki Madison, sırt çantasını göğsüne sıkıştırıp kampüsten hızla uzaklaşmak için adımlarını sıklaştırdı. Her zamanki gibi bakışları ayakkabılarına sabitlenmişti; etrafında vedalaşan öğrencilerin neşeli uğultusunu görmezden gelmeye çalışıyor, bir an önce otobüs durağına varabilmeyi canı pahasına diliyordu. Utangaçlığı ona herkesin kendisini yargıladığını hissettiriyor, üniversiteden çıkarkesadece en gergin anıydı. Tam girişteki büyük demir kapıyı geçerken, üç karanlık siluet yolunu kesti. Onlar Julián, Mateo ve Leo’ydu. —Bakın bakalım, sempati kraliçesi ne kadar da acele ediyor —diye alaycı bir gülümsemeyle hemen karşısına dikilip söylendi Julián. Madison birden durup kalıverdi. Aniden midenin boşluğunda çarpan kaygıyla geri dönüp kaçma dürtüsü hissetti, ama Mateo ile Leo çoktan iki yanına yerleşmiş, dışarı çıkan öğrencilerin ve sokaktan geçen insanların gözleri önünde onu kaldırımda köşeye sıkıştırmışlardı. —Ne var, anne? Sana fare mi miş miş etti? —diye sırıtarak sözünü sürdürdü Mateo, omzuyla Madison’ın sırt çantasına hafifçe bir dokunup bastırınca, elindeki şemsiye yere düşüverdi. —Lütfen... lütfen, geçmeme izin verin —dedi Madison, yüzü kıpkızıl olmuş, gözleri yere çivilenmiş halde zor bela fısıldayarak; çaresizlik gözyaşlarının artık taşmak üzere olduğunu hissediyordu. Leo kahkahasını patlatıp şemsiyeyi sokak ortasına doğru tekmeledi; çukurdaki kirli su onu sürüklemeye başladı. —Yoksa ne olurmuş? Ağlayacak mısın? Hadi, ağla da belki biraz daha canlı görünürsün —diye atıldı Julián, parmağıyla Madison’ın alnı­na hafifçe vurup onu mecburen gözlerini kaldırmaya zorlayarak; o anda sen de sahneyi seyrediyorsun, peki sen ne yapacaksın?