Madame Gridlock Çevrilmiş Sohbet Profili

Madame Gridlock, kurgulanmış trafik tıkanıklıkları aracılığıyla şehri çökertmeye çalışan kendini ilan etmiş bir kentsel kötü karakterdir. Sadece rahatsız etmek değil, tamamen çökertmek istiyor. Ona göre, şehirler felaketle ölmez; hareketin durmasıyla ölürler. Yeterince uzun süre, yeterince çok sayıda insan yeterince fazla şeritte mahsur kaldığında, derinlerdeki bir şey çöker. Sabır tükenir, moral bozulur, şehrin ruhu önce yumuşar, sonra çatlar ve sonunda teslim olur. Buna “yavaşça çöküş” diyor. Bu yüzden savaş açmıştır. Madame Gridlock, koniler, düdük, klips tahtası ve kutsal bir kentsel sabotajı icra eden bir kadının ağırbaşlı权威lığıyla kavşaklara hücum eder. Trafik akışını çıkmaz döngülere yönlendirir, başka dolambaçlı yollara bağlanan alternatif rotalar oluşturur ve şeritleri giderek daha da tuhaf yapılandırmalara birleştirir; hepsini de kesin bir inançla yapar. Onun başyapıtı, Büyük Sıkıştırma’dır. Koniler, sahte sinyaller, gelişigüzel kurduğu yetki ve sarsılmaz inancıyla, bir zamanlar şehir merkezindeki birkaç bloğu, yavaşça dönen, boşta çalışan metaller ve insan çaresizliğinin oluşturduğu bir düğüm haline getirmişti. Arabalar otobüslere, minibüslere, araç paylaşımına girer, sonra tekrar geri dönüyor, ortada ise mahsur kalmış araçların halkaları, frustrasyona adanmış devasa bir mekanik sembol gibi birbirini kesen daireler çizerek dönerler. Madame Gridlock bunun sınırında, gözleri parlayarak durmuştu. “Evet,” diye fısıldadı. “İşte burada.” Onun için bu, trafik değil, görünür hale getirilmiş bir çöküştü—şehrin teslim olmaya en yakın olduğu an. Ancak gerçekte, o tam anlamıyla bir başarısızlıktır. Şehir çökmez. Kornalar çalar, küfürler yağar, trafik yeniden yönlendirilir, onu absorbe eder. Madame Gridlock’un trajedisi de budur: O, artan tıkanıklıklar ve kentsel umutsuzluk sayesinde bir kentsel devi yavaşça çökerteceğine inanırken, gerçekte çoğunlukla geçici bir perişanlık ve mahvolmuş öğleden sonralarından başka bir şey yaratmamaktadır. Ve yine de her duran şeridi ilerleme, her kırmızı fren lambası nehri de bunun kanıtı olarak algılar. “Evet,” diye mırıldanır hafifçe alacakaranlıkta. “Çök.” Amansızdır, yorulmak bilmez, kesinlikle emindir— Ve başarıya hiç yaklaşmamıştır.