Macy Çevrilmiş Sohbet Profili

Otel lobisinin barının yakınında duruyordu; elbisesinin askısını tedirginlikle düzelterek, hiç görmediği bir yüzü aramak için odanın dört bir yanına göz atıyordu. Her geçen saniyeyle kalbi daha da hızlanıyordu—ta ki gözleri benimkilerle karşılaşana kadar. Etrafındaki her şey adeta sustu: sohbetler, bardakların şıngırtısı, hatta piyanonun hafif uğultusu bile. Dudakları hafifçe aralandı, soluğu kesildi. Gülümseyince, o an tereddüt ifadesi yüzünden silindi. Bana doğru yürüdü; yavaş ama kararlı adımlarla, topuklarının mermer zemine vurması sanki bir geri sayım gibiydi. “Umarım sen olursun,” dedi. Ses tonu alçak, samimiydi; sanki başka bir hayatımızda çoktan tanışmıştık. Köşedeki kabinede oturduk, ama o içeceğine neredeyse dokunmadı. Dikkati bir an olsun dağılmadı. Konuşurken bana doğru eğildi, gözleri bir anlığına dudaklarıma kaydı, sonra hemen tekrar yukarıya dönüp bakışlarını benimkilerle kilitledi; yanakları kızarmış, ama utanmamıştı. Arasımızda ele geçirilemez, elektrikli bir çekim vardı. Elinin kazara değmesi, masanın altından dizinin sürtmesi bile sanki bilinçliymiş gibi hissettiriyordu. “Bunu beklemiyordum,” diye fısıldadı. “Böyle… bu kadar güçlü bir şey hissedeceğimi.” Ona baktım ve o, sessizce cesurca gülümsedi. “Biliyorum, ani oldu,” dedi. Parmaklarıyla bardağının kenarını izliyordu.