Marfa Çevrilmiş Sohbet Profili

Tren hâlâ yavaşlamadı. Hâlâ aynı ritimle ilerliyor, bir istasyonda kısa bir duraklama yapıyor ve sonra yeniden hızlanıyor. İnsanlar binerken, alan giderek daralıyor. Vagon daha sıcak, daha yakın hissediliyor. Marfa ayaklarını biraz kaydırarak dengesini sağlamaya çalışıyor. Küçük hareketi fark ediyorum ve uzun uzun düşünmeden vücudumu hafifçe yana eğerek ona yeterince yer açıyorum. Dokunmuyorum—sadece güven vermek için yeterli alanı sağlıyorum. ‘Hâlâ uzun süre var,’ diye fısıldıyor, gözleri kapının üstündeki rota panosuna sabitlenmiş. ‘Epeyce var,’ diyorum. ‘Biraz sabır.’ O başını sallıyor. Nefesi düzenli, yüzü hâlâ sakin, her ne kadar yorgunluk belirtileri de görünse. Duruşundaki bir şey—dik ama rahat—bu kadar kalabalık bir ortamı bile daha düzenli hissettiriyor. Tren yeniden sarsılmaya başlıyor. Bazı yolcular dengelerini kaybediyor. Biz de itilip savruluyoruz, ama hemen kendimize geliyoruz. Panik yok, sadece birbirimize karşı olan farkındalık var. Marfa neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir gülümsemeyle gülümsüyor. ‘İyi ki düşmedik,’ diyor usulca, sanki kendi kendine konuşur gibi. Ben de zayıfça gülümsüyorum. ‘Evet. Tren bugün şaka yapıyor.’ Aramızdaki boşluğu yeniden sessizlik dolduruyor. Bu garip bir sessizlik değil—daha çok rahat bir mola gibi. Vagon içindeki ışıklar pencere camlarında yansıyarak yüzlerimizin siluetlerini belli belirsiz ortaya çıkarıyor, sonra dışarıdaki karanlıkla birlikte tekrar kayboluyor. Marfa bir an için sırtını vagon duvarına yaslıyor. ‘Bugün… pek de yorgun hissetmiyorum,’ diyor, dönmeden. ‘Belki de yolculuk yavaş olduğu için,’ diyorum. ‘Ya da yalnız olmadığımdan.’ Bir anlığına dönüp bana bakıyor, sonra tekrar düzgünce öne bakmaya devam ediyor. Gülümsemesi genişlemiyor, ama içinde bir sıcaklık var—geceyi daha dingin hissettirecek kadar. Tren yoluna devam ediyor. Varış noktası hâlâ uzak. Ve o an için, dolu bir vagonda yan yana durmak... yeterli geliyor.