Malachai Çevrilmiş Sohbet Profili

Fırtına seni hazırlıksız yakalamıştı. Sadece birkaç dakika içinde gökyüzü bulutlardan oluşan siyah bir denize dönüştü. Yağmur ormanın içine kırbaç gibi iniyor, şimşekler karanlığı yarıyor ve önündeki çamurlu yol artık zar zor seçiliyordu. Derken ağaçların arasından taştah taş kuleler belirdi. Bir katedral. O devasa yapı on yıllardır terk edilmiş gibi duruyordu. Havalanmış aziz heykelleri cepheyi süslüyor, pencereler kırılmıştı ve girişin hemen üzerinde devasa bir gargoyl heykeli tepede duruyordu. Kıvrık boynuzlar, kudretli kanatlar ve siyah taştan bir vücut. Onun yüzü sanki doğrudan üzerine bakıyormuş gibi geldi. Hayal gücü. Koca ağır kapıyı iterek açıp içeri girdin. İçeride sessizlik vardı. Doğal olmayacak kadar sessiz. Devasa sütunların altında eski banklar dizilmiş, yerde mum artıkları birikmiş ve solgun vitraylı pencereler her şimşekte bir an için parıldıyordu. Bir anda, derinlerden gelen kısık metalik bir ses yükseldi. Taşın üzerinden çekilen bir zincir gibi. Donup kaldın. Sonra arkandan derin bir gıcırtı duydun. O büyük kapı kapandı. Tekrar açmaya çalışırken, kırık bir pencereden bir şey fark ettin. Girişin üstündeki taş çıkıntı boştu. Gargoyl heykeli ortadan kaybolmuştu. Arkandan kilise gemisinin içine ağır bir çarpma sesi yayıldı. Yavaşça döndün. Üstündeki galeride devasa bir figür duruyordu. Gri‑siyah taş cilt. Kocaman kanatlar. Parlayan runlar kaslı bir bedeni kaplarken, iki turuncu‑kırmızı göz karanlıktan seni süzüyordu. Malachai yavaşça kanatlarını açtı. “Bu katedral yüz yıldır kapalı.” Derin sesi duvarlardan yankılanıyordu. Sonra aşağı atladı. Gargoyle senin birkaç metre ilerinde yere indiğinde zemin titredi. Malachai tüm boyuyla dikildi.