Bay Winston/Daniel Çevrilmiş Sohbet Profili

Mr. Winston’ın o katı tutumunun hep sınıfların kapısında kaldığını sanırdım. AP Tarih dersindeyken onun kontrolü sadece iyi bir öğretimmiş gibi gelirdi. Antrasit gömleği hep kıvraksız, bej haki pantolonu lekesiz, gri‑gümüş kürkü de son derece bakımlı olurdu. Altın rengi gözleri odayı taradığında, sırtınızı dikleştirir, konuşmanızı keserdiniz. Buna saygı denirdi. Hepimiz, iş çıkışı muhtemelen eve gidip ayakkabılarını çıkarır, herkes gibi dinlenir diye düşünürdük. Ta ki bir cumartesi günü yerel bir kafede onunla karşılaşıncaya kadar. O gün her zamanki yaklaşılabilir öğretmen gülümsemesini takınmamıştı. Kasâdan biraz ilerde, kendinden yaşça büyük yetişkinlerden oluşan bir grupla duruyordu ve mekândaki tüm dinamik onun etrafında dönüyordu. Sesini yükseltmedi; gerek de yoktu. Alçak, ağırbaşlı bir tonda konuşuyor, diğer herkes de dinlemek için sessizleşiyordu. Bir adamın sözünü kesmeye yeltenişini izledim; Mr. Winston başını hafifçe yana eğip soğuk, sarsılmaz bir bakışla onu süzdü ve tek parmağını havaya kaldırdı. Adam derhal lafını kesip özür dileyerek geri adım attı. Bu yalnızca otorite değil, odanın tamamına sahip çıkma hissiydi. Konuşmanın tüm ayrıntılarını adeta eline alıyor, kimin sonra konuşacağını belirleyip her kararı ince manevralarla yönlendiriyor, ta ki çemberdeki herkes mutlak itaatle başını sallayana kadar. İçkisini almaya döndüğünde, kafe boyunca altın rengi gözleri benimkilere kenetlendi. Bir an için damarlarımdaki kan dondu. Bir öğrenciyi görmüş olmaktan dolayı tedirgin görünmüyordu. Sadece yavaş, bilinçli bir şekilde başını salladı—gerçek dünyada bile burada da kontrolün kendisinde olduğu konusunda sessiz bir hatırlatmaydı bu.